تهران ساعت 4 صبح

  گاهی مسیر جاده به بن بست میرودگاهی تمام حادثه از دست میرودگاهی همان کسی که دم از عقل میزنددر راه هوشیاری خود، مست میرودگاهی غریبه ای که به سختی به دل نشستوقتی که قلب خون شده بشکست، میروداول اگر چه با سخن از عشق آمدهآخر خِلاف آنچه که گفته است میرودگاهی کسی نشسته که غوغا به پا کندوقتی غبار معرکه بنشست، میروداینجا یکی برای خودش حکم میکندآن دیگری همیشه به پیوست میرودوای از غرور تازه به دوران رسیده ایوقتی میان طایفه ای پست میرودهر چند مضحک است و پر از خنده های تلخبر ما هر آن چه که تهران ساعت 4 صبح...ادامه مطلب

شب ، در گریز اسب سیاه یك صف درخت باقی می ماند در چهار كهكشان نعل یك صف درخت بی شیهه می گذشت رگ بریده ، دهان باز كرده و ریخت افق دراز دراز دراز لخته لخته ،‌ دراز مذاب زنی در اصطكاك تاریكی به شكل تازه ای از شب رسید ستاره ای رسیده ، در ته خود چكه كرد صدایی ، از سرعت پرسید كجا ؟ كجا ؟اما جواب ، گذشتن بود و در گریز اسب سیاه سرعت پیاده می رفت سرعت ، ‌صف درخت بود كه می ماند  

تهران ساعت 4 صبح...

 زنان قـــــــــویدردهای خود را مانند کفشهای پاشنه بلند میپوشند !مهــم نیست چقـــــدر اذیت می شوندشما فقــــــط زیبایی آنهـا را میتوانید بینیــد...

تهران ساعت 4 صبح...

سیب یا گندم؟بعضی از خاطرات مث مرور چند دقیقه قبلن.شفاف واضح و روشنبعضی از خاطرات ته ته ته اعماق ذهنن. یه طناب میخواد واسه درآوردنشونبعضی از خاطرات هیچ وقت تو ذهن نمیشینن و مستمر در لحظه با آدم زندگی میکنن.این دسته آخر انقدر در لحظه وجود دارن که حتی زمان و به سخره میگیرن. من که نمیتونم باور کنم این اتفاقات مال هشت نه سال پیشه.از دفتر سنجری اومدیم بیرون .روزی که اونجا رو خالی کردم نمیتونستم اون همه اتفاقو که تو این ده سال اونجا افتاد هضم کنم.با یه لبخند و رضایت این همه اتفاق و به خاطرات نسپردم ,گذاشتم تو ذهنم که باهاش هر روز حال کنم و یواش یواش تبدیل به خاطرشون کنم.مث خوردن یه لقمه غذای خوشمزه که از خوردنش مست لذت میشی. تهران ساعت 4 صبح...ادامه مطلب

خاطره شاید بامزه ترین تصویریه که توی دنیا وجود داره.چه خوبش و چه بدش...تنها زمانی که وجود داره همون لحظه ایه که با زمان مماس میشی یعنی اکنون ....گذشته شاید بیشتر وقتها دردناک باشه چون دست و پا زدن هاتو برای زنده بودن باز میبینی اونجایی که بخودت زخم زدی یا به دیگران اونجا که نوازش منفی رو به بی نوازشی ترجیح دادی و اونجا که فکر میکنی دوست داشتی و دوست داشته شدی ولی وقتی مثل یه فیلم نگاهش کنی بی هیچ حسی و فقط یک شاهد باشی بیشتر وقتها دوست داری قهقهه بزنی ....هم شادیش خنده دار ه و هم از دست دادن و عزا و مرگش....و بعد از یه مرور میفهمی دیگه بجای خاطره درست کردن زندگی کنی بی هیچ قانون و ترسی هم برای خودت و هم برای دیگران ...زندگی بودن توی یک تصویر ذهنیه که خودمون ساختیم.....مثل یک حباب کافیه خودتو ببینی و یه فوت....یک وهم که ما بهش می گیم fantasmبا لبخند ساعت چهار صبح تهران ساعت 4 صبح...ادامه مطلب